නව කවියට මල් කලඹක් අත් අකුරු මල් වඩම

කර්තෘ – අමිල තේනුවර

ප්‍රකාශනය – එස්.ගොඩගේ සහ සමාගම

සිංහල කවිය තවදුරටත් ඉතිරිව පවතීද? යන්න මේ වන විට සමාජයේ උත්තර සංවාදයකට මුල පිරිය යුතුය. මගේ පිළිගැනීම නම් එය අවසන් හුස්ම හෙළමින් සිටින බවයි. පාසල්වල නිර්දිෂ්ට ග්‍රන්ථවලටත්, විශ්වවිද්‍යාල විෂයමාලාවන්ගෙන් කවි උණ ඇති සහෘදයන් කීපදෙනකු අතරත්, මේ පණ අදින කවිය ජීවත්වෙමින් පවතී. ගිලන් ඇඳ මත සිටින කවිය මඳකට හෝ හිස ඔසවා නැඟී සිටින්නේ කවියන් කීපදෙනකු මුණගැසෙන මධු සාදයකදී හෝ තැබෑරුමක දී පමණකි. තිස්වසරක් පුරා අප ව මෙහෙයවූ අර්ථ ක්‍රමය මෙන්ම අංශභාග රෝගයට ගොදුරු වූ අපගේ සාහිත්‍ය අධ්‍යාපනය මේ සඳහා වගකිවයුත්තන් අතර ඉදිරියෙන් ම සිටියි.

මරණාසන්න කවියට පිරිත් පැන් ඉසින සුධීන් අතර අමිල තේනුවර නම් යෞවනයා අමතක කළ නොහැක්කේ ඔහුට ද කවිඋණ වැලඳී එය සුවකර ගැනීමේ උවමනාවක් නොමැත්තකු බැවිනි. “පුරහඳ වරදේ බැඳේ (1997), සඳරැස් ඇඟිලි තුඩු, (ගීත 2005) තටු බිඳුණු හදවතක් (2006), වැනි කාව්‍ය හා ගීත ග්‍රන්ථ රාශියක් කෙටි කාලයක දී දායාද කර තිබීම ඔහුගේ අසනීප තත්ත්වයට උදාහරණයෝ වෙති. “කවිය යනු රසය ආත්මය කොට ගත්තෙකි” යන විශ්වනාථයන් ගේ ප්‍රකාශය අනෙකුත් සියලු නිර්වචන අබිබවා අදත් ඉදිරියෙන් සිටී. එය සත්‍යයක් නම් අමිල තේනුවරගේ ‘අත් අකුරු මල් වඩම’ නම් කාව්‍ය ග්‍රන්ථය තුළ රසය ආත්මය කොටගත් වැකි රාශියක් අන්තර්ගත ය.

අමිලගේ කවි කලාව සාම්ප්‍රදායික වූවක් නොවේ. එහි අනුකරණාත්මක බවක් නොමැත. එය ඔහුට ම ආවේණික වූවකි. ඒ නිසා අනෙක් කවියන් ගේ නිර්මාණයන් සමඟ සන්සන්දනය නොකොට ඔහුගේ නිර්මාණ වෙන ම අධ්‍යයනය කළ යුතුය. සමාජ සංස්කෘතික ආකල්ප ඉදිරියේ අනපේක්ෂිත අභාග්‍යයකට මුහුණදුන් ප්‍රේමයක් අමිල අප අතරට ගෙන එන්නේ ඔහුටම ආවේණික වූ නව්‍ය මුහුණුවරකිනි.

”පීදෙන පැළේ නොදැක
පැළ මදය බුදින්නට ගිජුව
මන්නෙකින් බිඳ
දෙපළුවිය අප දෙදෙන
පිරිමි පොල් බෑය මම
නාඬන්න දැන් සොඳුර”

සාම්ප්‍රදායික සංස්කාතික නිර්මාණයට හසුව මේ පෙම්වතුන් ගේ ඇඟ මස ඇඹරීගොස් ඉතිරිවන පොල්කටු ලෝකුරුවන් රැගෙන ගොස් නැවතත් මයින හම ඇද ගිනියම් කරන්නේ ඒ සංස්කෘතික මන්නයට පණ පොවන්නට ම ය. සමාජ සංස්කෘතික මිනුම් දඬු ඉදිරියේ අභාග්‍යයට ලක්වූ ප්‍රේමයක් අමිල ගේ කවි සිතට හසුවන්නේ එසේ ය.

”ඇද මයිනහම ඇතිවෙන්න
ගිනියම් කළ මැනවි අප දෙදෙන
අගුරු නොව අළුවෙලා යන්නට
උන්ගෙ මන්නයට
යළිත් පණ පොවන්නට

අමිල ගේ කවි අතර සමාජ උපහාසය හා උත්ප්‍රාස රසය උද්දීපනය වන නිර්මාණ බහුල ය. ඔහු වඩාත් ඉදිරියෙන් සිටින්නේ එබඳු අවස්ථාවල බව මගේ පෞද්ගලික හැඟීමයි. ඔහුගේ “කොළඹ” නැමැති නිර්මාණය එබඳු උපහාසාත්මක නිර්මාණයකි. ඇතැම් විට වාර්තාමය බවක් ඉස්මතු වුව ද එහි කොළඹට පමණක් සීමා නොවූ සියුම් සමාජ විවේචනයක් ගැබ් වී පවතී.

”ප්‍රයිවට් බස්වල
කැසට් සංගීතයෙන්
උතුරනා ප්‍රීතියට…

ප්‍රතිභාව වූ කලී අපූර්ව වස්තු නිර්මාණය කිරීමට ඇති ප්‍රඥාව බව අවිවාදයෙන් ම පිළිගත යුතු බව හැෙඟන නිර්මාණයක් මේ පැදි එකතුවෙහි පවතී. එනම් “ප්ලූටෝ ගේ සමුගැනීම” නැමැති නිර්මාණයයි. මේ සමාජ රාමුවේ ධනය බලය රහිත මිනිසුන් මෙන්ම, අලුත් සිතුවිලි ඇති මිනිසුන් ද කොන්වී යන ආකාරය කවියා ප්ලූටෝ ගේ සමුගැනීමෙන් අර්ථවත් කරයි. මෙබඳු මිනිසුන්ට අමතක ව ගිය ප්‍රවෘත්තියකින් නව සමාජ අර්ථකථනයක් සැපයීමෙන්ම අමිල තේනුවර ගේ ප්‍රතිභාව මනාව පැහැදිලි වෙයි.

ගිනි ගිනි බෝලේ කරමින් ගගන තලේ
ගිය හැටි මතකයි සූරිය අම්ම වටේ
අනේ බ්‍රහස්පති කාගෙත් ලොකු අයියේ
පුංචි මල්ලි යනවා අවසන් ගමනේ

බ්‍රහස්පතී ලොකු අයියා සමඟ ප්ලූටෝ මල්ලී ගිනි ගිනි බෝලේ ක්‍රීඩාව කරමින් ආකාසයේ සිටීම කෙතරම් අපූරු කාව්‍යොක්තියක්ද? මේ අතර ප්ලූටෝ මල්ලී වැඩි පරිධියක ගමන් කරයි. එනම් ප්ලූටෝ යනු සම්මතයෙන් බැහැර වූ චරිතයකි.

”මගේ ගමනෙ පරිධිය වැඩිවුණ හින්දා
අනේ අයියෙ මම පවුලෙන් දුරස් උණා
හදේ ඇනුණු උල්කාපාතය දැකලා
සුපිරි තාරකාවෝ මට විහිළු කලා

”විණකගේ හීන”, “මාරේ” සෞන්දර්ය හා දියණිය” යන නිර්මාණ තුළ ද පෞද්ගලිකත්වය හා අපූර්වත්වය ගැබ් වී පවතී. මා පෙර කී පරිදි අමිල වැඩි ජයග්‍රහණ ලබන්නේ උපහාසාත්මක නිර්මාණයන්හිදීය. ගමෙන් නගරයට ආ අමිලට නාගරික සංස්කෘතියේ උත්තමාංග කෙරෙහි කලකිරීමක් හටගනී. එබැවින් ඔහු නාගරික සංස්කෘතියේ උත්තමාංගයන්ට පහරදීමට කවිය අවිය කරගනී. “ආධුනික ගැබිණියක ගේ විලාසිතා” නැමැති නිර්මාණය ඔහු ගේ ඒ ප්‍රහාරයේ එක් සාධනීය අවස්ථාවකි.

”ඉර අව්ව වැදී
අවුකණ්ණාඩිය දිලේ
රිදී පාටින්
නයි පෙනේ වගේ

නෙරූ සුදුබණ්ඩිය
හඳ වගේ
මොඩන් රාහු ද මේ

ඇන්ද ජින්ස් එක
ඇයටවත් නොපෙනේ
අනේ සා පැටියෙකුට දෙන වදේ
පෙරුම් පුරන ගෙදර බුදුන් ද මේ

කවිය පිළිබඳ මාර්ටින් වික්‍රමසිංහයන් ගේ ප්‍රකාශයක් මෙසේ සනිටුහන් කරමි.

”තමාගේ ප්‍රතිභායෙහිත් දෘෂ්ටියෙහිත් පිහිටා කාව්‍යයක් රචනා කරන්නා තමාගේ ශක්තියත් දෘෂ්ටියත් ඉක්මවන්නට වෑයම් නොකරයි. අවංකව එහි පිහිටි කවියෙකුගේ කාව්‍ය කවි සමය අනුව මැනෙන කළ හොඳ කාව්‍යක් වෙයි.

-නව පද්‍ය සිංහලය – මාර්ටින් වික්‍රමසිංහ 15 පිටුව

මේ ප්‍රකාශය අමිල තේනුවරයන්ට ද සාධාරණ ය. අමිල තමාගේ ශක්තියත් දෘෂ්ටියත් ඉක්මවා යන්නට තැත් නොකරන්නෙකි. ඔහු දන්නා දේ පමණක් කවියට නඟයි. ඒ මඟින් අමිල හඳුනා ගත හැකි දෘෂ්ටියක් ඉස්මතු වෙයි. එබැවින් ඔහු හොඳ කවියෙකි.

”විජය” මචං මංජුලයියේ”, “මාරේ” වැනි නිර්මාණ ඔහුට සමාජයේ හමුවූ ප්‍රසිද්ධ හා අප්‍රසිද්ධ චරිත වේ. ඔවුන් කෙරෙහි ඔහු සිත ඇතිවූ අව්‍යාජ ආකල්ප ඔහු අපූර්වත්වයෙන් කවියට නඟයි. අමිල කවිය තුළ පරාද නොවන්නේ මේ අපූර්වත්වය හේතුකොට ගෙන ය. “මචං මංජුලයියේ” නැමැති නිර්මාණය අමිල රචනා කරන්නේ ඔහුගේ මිත්‍රයකු වූ මංජුල වෙඩිවර්ධන වෙනුවෙනි.

අවුල ලිහා ගනු බැරි වී දුටු සිහිනේ
රැවුල උනත් කැරලි ගැසුව නුඹෙ මුහුණේ
පවුලෙ එකෙක් වාගෙයි නුඹ මට දැනුණේ
හවුලෙ බිව්වෙ ඒකයි එක මධු බඳුනේ

”මාරේ” නැමැති නිර්මාණය ඔහු මිතුරකු වෙනුවෙන් රචනා කළ නමුත් සමාජයේ ජීවත්වන අපූරු මිනිසුන් හඳුනාගැනීමටත් ඔවුන් කෙරෙහි සංවේදී වීමටත් අමිල පාඨකයාට ඒ මඟින් අවස්ථාව සලසා තිබේ.

”උගේ නම මාරේ
ඌ මරේ මරු
උගේ ළඟ
දැළි පිහියකුත් තියනවා
ඒ ගැන ඇහුවාම
අටපිරිකරෙත්
දැළි පිහි තිබෙන බව කියනවා………..

අමිලගේ හදවත තවදුරටත් කම්පාවට පත් කරන්නේ තිස්වසරක කුරිරු යුද්ධයයි. ඔහු යුද්ධය දෙස බලන්නේ උපේක්ෂාවෙනි.

”මං කොහොම කියන්නද
නවත්වන්න කියා
ඔය නඟන සද්දේ
නොදන්නා බොහෝ දේ
කියා දෙන විට යුද්දේ…”

අමිලගේ කවි තුළ දේශපාලනයක් පවතී. ඒ පක්ෂ දේශපාලනය නොවේ. බොහෝ කලාකරුවන් මෙන්ම ඔහු ද බලාපොරොත්තු වන්නේ සත්‍යවාදී යුක්තිගරුක සංවේදී සමාජයකි. ඔහුගේ සිහිනය පළුදුවන හැම විට ම ඔහුගේ කවි සිත පෑරෙයි. ඔහුගේ කඳුළු කවි බවට හැරෙයි.

මං අහන්නෑ කුඹලෝ
එම්.එස් උඹෙන් අහපු බයිලා
කවුරු කැන්දන් ආවත්
එකම සන්තෑසිය තමයි…

ඔහු විසින් රචිත ‘ප්‍රේතයන්ගේ රජ මඟුල” නැමැති නිර්මාණයෙහි සාම්ප්‍රදායික කලා ශිල්ප බිඳවැටීම හා පිරිහී යාම පිළිබඳ ඔහු තුළ පවතින හිත් වේදනාව හෙළිදරව් කරන්නකි.

”කන්දෙකම
කම්පිත කළ
ගුරුන්නාන්සේගේ
අවමඟුල අද”

මේ කලාශිල්ප බිඳවැටීම මෙසේ සංකේතවත් කරන කවියා නව පරපුරේ කලාව පිළිගන්නට මැළි බවක් දක්වයි. ඒ අන් කිසිවක් නිසා නොව එහි හරසුන් බව ඔහුට ද ප්‍රත්‍යක්ෂ බැවිනි. ගුරුන්නාන්සේ නැති ලොව ගොඩනැඟුණු කලාව අමිල දකින්නේ ප්‍රේතයන්ගේ රජමඟුලක් ලෙසිනි.

”එළියක් නැති නිසා නටන්නට
ගුරුන්නාන්සේ හැංගුණා….
අප තියා
මළ ප්‍රේත විමානෙක..

අමිල තේනුවරගේ ප්‍රතිභාව අතිශයෝක්තියට නැඟීමෙන් ඔහුට හානියක් කිරීමට මම උත්සාහ නොකරමි. පරාක්‍රම කොඩිතුවක්කු ,රත්න ශ්‍රී විජේසිංහ තාමත් අපේ කවිකෙත සරුකරමින් සිටියි. එහෙත් අනාගතය පිළිබඳ එබඳු පැහැබර හැඟීමක් ඇතිකර ගැනීමට සුදුසු පෙර නිමිති අල්ප ය. එවැනි අන්තරාභවයක අමිල වැනි කවියකු රැකගැනීම, ඇගැයීම හා දිරිදීම අපේ වගකීමයි. සිංහල කවිකෙත අස්වැද්දීමට අවශ්‍ය සරු බීජ තව තවත් ඔබට ලැබෙන්නටත්, තවත් කවියන්ගේ දායකත්වය අදට වඩා පුළුල් ලෙස සිංහල කවියට ලැබෙන්නටත් පතමින් මේ සටහන අවසන් කරමි. ඔබේ අත්අකුරු සිංහල කවියට මල්වඩමක් නොව මල් කලඹක් වේවා!

රැයේ කියන කවි දුරකථනෙන් එළැඹ
වියළි හීන පොළවේ පිපි සුදු කරඳ
නුඹේ කවිය මනමාලිගෙ මල් කලඹ
උදුරගන්න හිතෙනව ඇවිදින් කොළඹ

(අත්අකුරු මල් වඩම)

ධම්මික බණ්ඩාර

~ by පොත් ගුල on June 14, 2011.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s